هدف قرآن از بیان قصص چیست؟ چه پیام هایی در آنها وجود دارد؟ و نقش داستان در زندگى انسانها چیست؟ » موارد زیر را می توان از هدف های قرآن در بیان داستان ها بر شمرد: ۱. تفکر ۲. عبرت گرفتن ۳. جلوگیری از انحراف قصه ها ۴. بر طرف کردن اختلافات ۵. آگاه کردن مردم از سنت های الهی در مقابل کارهای نیک و بد. » با توجه به اين كه قسمت بسيار مهمى از قرآن به صورت سرگذشت اقوام پيشين و داستان هاى گذشتگان بيان شده است، اين سؤال براى بعضى پيش مى‏آيد كه چرا يك كتاب تربيتى و انسان ساز اين همه تاريخ و داستان دارد؟ اما توجه به چند نكته علت حقيقى اين موضوع را روشن مى‏سازد: ۱- با توجه به این که تاريخ آزمايشگاه مسائل گوناگون زندگى بشر است، و آن چه را كه انسان در ذهن خود با دلائل عقلى ترسيم مى‏كند در صفحات تاريخ به صورت عينى باز مى‏يابد، نقش تاريخ را در نشان دادن واقعيات زندگى به خوبى مى‏توان درك كرد. انسان با چشم خود در صفحات تاريخ، شكست مرگبارى را كه دامن يك قوم و ملت را بر اثر اختلاف و پراكندگى مى‏گيرد مى‏بيند، و همين گونه پيروزى درخشان قوم ديگر را که در سايه ی اتحاد و همبستگى بدست می آید. تاريخ با زبان بى‏زباني اش نتائج قطعى و غير قابل انكار مكتبها: روشها، و برنامه‏هاى هر قوم و گروهى را بازگو مى‏كند. داستانهاى پيشينيان مجموعه‏اى است از پرارزشترين تجربيات آنها، و مى‏دانيم كه محصول زندگى چيزى جز تجربه نيست.&#۸۲۳۰;

پایگاه صالحات - حجت‌الاسلام و المسلمين غلامرضا قاسميان از اساتید حوزه و دانشگاه : حواسمان را جمع کنیم. آدم نمی‌داند اطرافیانش بعداً به چه مقامات علمی و معنوی می‌رسند. اگر آدم روی خودش کار نکند، حسد و هوای نفس و حب نفس نمی‌گذارد آدم راحت بپذیرد هم‌درس و هم‌کلاسش به جایی رسیده است. من به برادران مشکاتی عرض می‌کردم که شماها پس فردا یکی‌تان می شود وزیر، یکی‌تان می‌شود وکیل، یکی‌تان هم هیچی نمی شود! یکی‌تان منبری معروفی می شود، یکی معروف نمی‌شود. ممکن است یکی از شما بعدها سمتی پیدا کند که اطاعت از او واجب بشود.لذا باید آنقدر آدم روی خودش کار بکند که بپذیرد این را.  کما اینکه یک عده زیر بار انبیاء‌ نمی‌رفته‌اند به همین دلیل؛ و لئن اطعتم بشراً مثلکم انّکم اذاً ‌لخاسرون. این حجاب‌های هم‌عصری و هم بحثی را باید خدا کمک کند و نگه دارد آدم را. این ماجرا را من از آقای صدیقی نقل قول می کنم .  در زمان رياست جمهوري آیت الله خامنه ای ، آقا با آقاي بهاءالديني (ره) ارتباطي نداشت . آقاي فاطمي‌نيا رابط آشنايي شدند و رابطه آقا و آقاي‌ بهاءالديني خيلي نزديك شد . بعد از رهبري مقام معظم رهبری ، آقاي بهاءالديني کسالتی پیدا کرده بودند و بيمارستان هم نمي‌رفتند . آقای خامنه‌ای به آقای فاطمی‌نیا گفته بودند که به آقای بهاءالدینی بفرمایید که حتماً دکتر بروند و اگر هزینه‌ای هم دارد بدهید. بالاخره به آقاي بهاءالديني گفتند كه آقا گفتند شما حتماً بيمارستان برويد. خلاصه به خاطر دستور آقا، ایشان می‌آیند تهران بیمارستان خاتم&#۸۲۳۰;

مختار ثقفی كيست؟ مختار بن ابي عبيدة بن مسعود بن عمرو بن عمير بن عوف بن قسي بن هنبة بن بكر بن هوازن؛(۱) از قبيله ثقيف؛ كـه قبيله مشهـور و گستردهاي از هـوازن، از اعراب منطقه طائف اسـت، ميباشد.(۲) كنيه اش ابواسحاق(۳)؛ و لقـبش كـيـسـان بود كه فـرقـه كـيـسـانيه منسوب به او است. كيسان به معناي زيرك و تيزهوش است.(۴) رجا: طبق روايتي، اصـبـغ بـن نـبـاتـه، از يـاران امـيـرالمـؤمـنين ميگويد: "لقب كيس را اميرالمؤمنين به مختار دادنـد."(۵) پـدر مـخـتـار ابـوعـبـيـده ثـقـفـي است كه در اوايـل خـلافـت عـمـر از طـائف بـه مـديـنـه آمـد و در آنجـا سـاكن شد.(۶) وي يكي از سـرداران بـزرگ جـنـگ بـا ارتـش  كـسـري(ايـران) در زمـان عمر بود. (۷) ماجراي رشـادت اين دليرمرد در واقعه يوم الجسر در جنگ با ارتش ايران در منطقه بصره معروف است.(۸)مـادر مـخـتـار دومـه است كه از زنـان بـا شخصيت بـود و او را صـاحـب عقل و راي و بلاغت و فصاحت دانستهاند.(۹)وي ادب و فضائل اخلاقي را از مكتب اهل بيت پيامبر(عليهم السلام) آموخت،(۱۰) و در آغاز جواني، هـمراه با پدر و عموي خود براي شركت در جنگ با لشكر فُرس به عراق آمد و خاندان او همانند بسياري از مسلمانان صدر اسلام، در عراق و كوفه ماندند. مختار در كنار اميرالمؤمنين(عليه السلام) بود و پـس از شهادت آن حضـرت، بـراي مدتي كوتاه به بصره آمد و در آنجـا سـاكـن شد.(۱۱) علامه مجلسي(ره) ميفرمايد:مـختار، فضايل اهل بيت پيامبر اكرم را بيان ميكرد و حتي مناقب اميرالمؤمنين و امام حسن و امام حسين(عليهم السلام) را براي مردم منتشر ميساخت و معتقد بود كه&#۸۲۳۰;

در چه زمانی کتابی به صورت قرآن جمع آوری شده؟ و در زمان حضرت محمد (ص) قرآن به صورت کتاب بوده یا نه؟ اگر در زمان حضرت محمد (ص) کتاب قرآن نبوده پس چرا خدا در قرآن گفته هذا الکتاب؟ . » در باره‏ى جمع قرآن سه نظر وجود دارد: أ) قرآن در زمان خود پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم و با نظارت آن حضرت و در پرتو هدايت الهى جمع آورى شده، هر چند خود حضرت رسول‏صلى الله عليه وآله وسلم شخصاً قرآن را ننوشته، يا جمع‏آورى آيات را انجام نداده است.[۱] ب ) قرآن موجود توسط حضرت على ‏عليه السلام و بعد از رحلت پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم جمع آورى و تدوين شده است و اين كار در دورانى كه حضرت على‏عليه السلام خانه نشين بودند، انجام شده است.[۲] ج ) قرآن بعد از رحلت پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم توسط برخى صحابه، غير از امام على‏عليه السلام، جمع آورى و تدوين شده است.[۳] بسيارى از علماى شيعه، به ويژه متأخرين و محققان معاصر، معتقدند كه قرآن در زمان پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم و با نظارت ايشان جمع آورى شده است.[۴] برخى از شيعيان نيز نظر دوم را پذيرفته و اميرالمؤمنين‏عليه السلام را گردآورنده‏ى آن دانسته‏اند.[۵] اما بسيارى از اهل سنت رأى سوم را اختيار كرده‏اند و مستشرقين نيز معمولا همين نظر را پذيرفته و اضافه كرده‏اند: قرآنى كه حضرت على‏عليه السلام جمع آورى كرد، مورد اعتناى اصحاب واقع نشد. چنانكه روشن است، بنابر نظر اول و دوم، جمع كل قرآن به خداوند مستند بوده و&#۸۲۳۰;