شهید جعفریان با الهامی که از اعتقادش به اسلام و مکتب گرفته بود نسبت به مسایل جامعه اش حساسیت خاصی داشت. هر گاه در محله ای جوانان را می دید که به بیهوده گذراندن عمر خود مشغولند بسیار ناراحت می شد و سعی در جذب آنان می نمود.
وقتی با کسی کوچکتر از خود برخورد می کرد چنان با وی رفتار می نمود که گویی وی کوچکتر است. مثلا دو نفر در حوزه علمیه که از نظر سنی خیلی کوچکتر از شهید احمد جعفریان بودند ولی درسشان بالا تر بود هنگام سؤال کردن در مورد اشکال درسی مانند شاگرد در مقابل استاد از آنها سؤال میکرد واقعا مصداق این حدیث امیرالمؤمنین(ع) بود: "من علمنی حرفا فقد صیرنی عبدا" هر که حرفی مرا بیاموزد، مرا بنده خویش قرار داده است.
در معاشرتهایش با دوستان چنان گرم می گرفت که همه او را دوست می داشتند. حتی اگر با کسی برای اولین بار برخورد می نمود آنچنان صمیمی رفتار می نمود که گویا سالهاست او را می شناسد. وقتی از جبهه برمی گشت به تمام دوستان و آشنایان سرکشی می نمود.
به دیدار امت شدیدا عشق می ورزید. روزی که از دیدار با امام برمی گشت از ایشان در مورد احساسش در خصوص این دیدار سؤال می کنند. او گفت از همان لحظه اول که به جماران، بیت امام قدم گذاشتم اشک شوق در چشمانم حلقه زد و زمان ورود به حسینیه جماران یک دفعه متوجه شدم که من و دیگر دوستان طلبه و کسانیکه به دیدار امام آمده بودند با صدای بلند می گریستم.