بسم الله الرحمن الرحیم
و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون         آل عمران(قرآن مجید)
کسانی که در راه خدا شهید شدند مرده مپندارید بلکه زنده اند و نزد خدای خود روزی می خورند.
دفاع از اسلام و جمهوری اسلامی به هر نحو ممکن بر تمام مکلفین واجب است و مشروط به اجازه نیست. (امام خمینی)
با سلام بر شهیدان راه خدا در هر زمان و هر مکان و هر برهه از زمان وصیت نامه ام را شروع می کنم.
مادرم ای کسی که پیغمبر اسلام احترام بر تو را واجب دانسته، دوست دارم شیرت را حلالم کنی و در شهادت من البته اگر لیاقتش را پیدا کردم می دانم که حتما گریه خواهی کرد و این امری اجتناب ناپذیر است ولی از تو خواهش می کنم که گریه ات گریه عجز و دشمن شاد کن نباشد بلکه اشک شوق باشد همچون مادری که در عروسی فرزندش اشک وجد می ریزد.
می ترسم که نکند با نوشتن این وصیت نامه از خود قهرمان بسازم. خدایا خودت ما را به صراط مستقیم هدایت کن. مادر در تربیت برادرانم سخت کوشش کن زیرا که اینها باید رهروان راه حسین سیدالشهدا باشند و خواهرانم را همچون زینب. جسد مرا در شهید آباد اگر ممکن شد در کنار قبر شهید علاقی دفن کنید. یک عدد مهر کربلا را با تربت لای کفن من بگذارید. به محمد طالب زاده همان دوستی که برایم لاستیک دوچرخه آورد بگویید یا حلالم کند(البته قلبا) و یا آنها را ببرد.
ما زنده به آنیم که آرام نگیریم
موجیم که آسودگی ما عدم ماست
مادر حجاب را رعایت کنید همچنان که تا حالا رعایت کرده ای. امر به معروف و نهی از منکر را انجام دهید. امام را دعا کنید در آخر نمازهایتان از خدا سلامتی او را بخواهید.
والسلام
در صورت نوشتن وصیت دیگر این وصیت نامه از درجه اعتبار خارج است.

۶۱/۰۸/۳۰